ปลายทางรัก..ของเรา

๐ ปลายทางรัก..ของเรา ๐



รักของเราเริ่มต้นบนฟากฝั่ง
ข้างหน้ายังเหมือนห่างอย่างเกินฝืน
รักหนึ่งเดียวเกี่ยวใจ..ไยกล้ำกลืน
ต่างจุดยืนแนวคิดจิตบอบบาง

ดาวอับแสง

~ดาวอับแสง~

 

แสงสวรรค์สรรค์สร้างสว่างหรือ
แสงไฟสื่อสีสันร้อยพันสาย
ดอกนีออนซ้อนเหลื่อมกระเพื่อมพราย
กลบดาวรายเกลื่อนฟ้าแสงลาจาง

ทาสหัวใจ

* ทาสหัวใจ *

ต้องจำยอมทั้งทั้งเธอรังเกียจ
ซ้ำประณามหยามเหยียดเกลียดก็เพ้อ
ยอมทุกอย่างสร้างรักถักปรนเปรอ
น้ำตาเอ่อเกร่อล้นทนรับเอา

คาตา

" คาตา  "


ยืนกำมือตัวชาหน้าผ่าวร้อน
เห็นเธออ้อนฉอเลาะต่อใครอื่น
เสียจริตจิตคลั่งล้มทั้งยืน
อกสะอื้นกลืนสะอึกฝังลึกใน

ลมหายใจในซากศพ

"ลมหายใจในซากศพ "

มองเธอเดินลากลับลับหายจาก
พร้อมกระชากลากใจให้เคว้งคว้าง
ประหนึ่งเหมือนเฉือนใจให้หลุดราง
หล่นจากร่างลับหายสลายใจ

อสรพิษ..รัก?

อสรพิษ..รัก?

เมื่อแรกพบคบเธอละเมอหนัก
ด้วยศรรักปักใจให้ลุ่มหลง
โดยมิอาจคาดคิดถูกพิษลง
ทิ่มแทงตรงสู่ใจให้เย็นชา

๕. ที่หมาย

"ที่หมาย"


เดินทางไกลในธรรมยามอ่อนล้า
มืดมัวตาคราเศร้าเข้าห่มเหง
อุปสรรคผลักกันปั่นให้เกรง
อุปาทานขันเบ่งเร่งวุ่นวาย

๔. อุปสรรคแห่งการเดินทาง

"อุปสรรคแห่งการเดินทาง"

 

ระหว่างทางยาวไกลในเบื้องหน้า
ด้วยศรัทธานาบุญหนุนแน่วแน่
กลับเกิดคิดบางอย่างสร้างตัวแปร
เข้ายุแหย่แก่ใจให้หมองมัว

๓. นรกในใจ

"นรกในใจ"
 

ศรัทธาน้อมดวงรัตน์สะอาดอ้าง
เปรียบสว่างดั่งหล้ามาเกื้อหนุน
หวังปลดปล่อย,ร้อยดี,มีเป็นทุน
ออกเดินทางสายบุญด้วยอุ่นใจ

๒. ก้าวแรกสู่ประตูธรรม

"ก้าวแรกสู่ประตูธรรม"
 

ห่มสไบฝ้ายขาวพราวพิสุทธิ์
กายผาดผุดดุจแก้วแพรวโฉมศรี
พร้อมชำระ,ชะคาวราวราคี
ปิดวจีสงบจิตใส่ทิศเดิน

๑. ถอดเปลือก

"  ถอดเปลือก "
๑

ถอดตุ้มหูคู่หวงพวงสายสร้อย
กำไลร้อยหลากมีสีสัณฐาน
แหวนเคียงก้อยพลอยล้อมย้อมตระการ
เอาใส่พานอันน้อยค่อยเก็บลง

ไม่มีชื่อ..ใช้สื่อเป็นแรงใจ

(.................................)

 

หากประพจน์ประพันธ์อันด้อยค่า
จะตรึงตราเป่ามนตร์คนช่างฝัน
หรือผ่อนคลายความล้าแต่ละวัน
จึงอยากกลั่นจากใจไว้อย่างดี

ครั้งที่เท่าไหร่

" ครั้งที่เท่าไหร่ "

 

ต้องโดนหลอกครั้งนี้ที่เท่าไหร่
กับหัวใจถลำช้ำเห็นเห็น
แต่ไม่วายทำเบือนเลือนประเด็น
รักกระเซ็นไม่จำพร่ำจะเอา

น้ำตาใต้รอยยิ้ม

 

~ น้ำตาใต้รอยยิ้ม ~



ใต้รอยยิ้มปริ่มแก้มแซมบนพักตร์
มีบางสิ่งเก็บกักกับดักแฝง
ใต้แววตาปร่าหม่นปนระแวง
ที่คอยแย้งรู้สึกอยู่ลึกใน

ใจบางบาง

~” ใจบางบาง “~


ใจบางบางอย่างนี้ที่ซ่อนเงื่อน
หาทางเลื่อนเคลื่อนปมดูจมหนัก
กับหัวใจแค่เนื้อเจือความรัก
จะผิดหลักอันใดเป็นไปแล้ว

เจ้าหญิงบนหอคอย..กับพ่อมดเจ้าเล่ห์

~ เจ้าหญิงบนหอคอย......



มีเวลาเป็นเหมือนเพื่อนสนิท
ฟ้าลิขิตปิดกั้นอกสั่นไหว
เธอร่ายมนต์ปล้นรักจากฉันไป
แล้วขังกันหน่วงไว้ในหอคอย

รอเวลาผ่านไปในกาลฝัน
หวังสักวันอิสระจะปลดปล่อย
จินต์แห่งรักจักบินผินล่องลอย
หลุดบ่วงร้อยโซ่สวาทขาดเสียที

อยากกอดเธอ

“ อยากกอดเธอ“

๐

เสียงเธอถอนหายใจคล้ายสะอื้น
อยู่กับความกล้ำกลืนขื่นรู้สึก
นัยน์ตาก่ำคล้ำคลอน้ำบ่อลึก
หลั่งผลึกหยดน้ำคลอตามมา

ไม่มีเสียงอันใดได้เอื้อนเอ่ย
ไม่มีเสียงใดเปรยเพื่อเอ่ยหา
ไม่มีแล้วแววใสในดวงตา
มีแต่เศร้าอ่อนล้าเข้ามาแทน

ตัวเธอชุ่มด้วยเหงื่อใต้เสื้อผ้า
หรือน้ำตาที่คลั่งหลั่งเกินแสน
เพราะน้ำบ่าท่วมท้นคนทั่วแดน
ด้วยโกรธแค้นอันใดอย่างไรกัน!

"แค่เธอใกล้ใจฉันนั้นสักวา"

"แค่เธอใกล้ใจฉันนั้นสักวา"

สักวาหน้าร้อนผ่อนไปแล้ว
หน้าฝนแจ้วแผ่วลมชมสายเสียง
วายุพัดลัดทุ่งผดุงเคียง
รักลำเลียงเคียงลมห่มหัวใจ

สักวาหน้าหนาวจะเข้าถึง
แอบรำพึงถึงเธอจะเก้อไหม
ลมรำเพยเผยรักฝากแผ่วไกล
จงหอบรักฝากไปให้เธอที

"ใจหนอใจ"

 

"ใจหนอใจ"

 

 

ใจหนอใจเจ้าเอยเลยเข็ดหลาบ
กับความเจ็บที่อาบขนาบย่ำ
ใจหนอใจเจ้าเอยใครเลยทำ
ให้ใจช้ำเจ็บปวดรวดร้าวตรม

จะเก็บซับความหม่นทนแค่ไหน
จะแบกรักช้ำไว้ให้ใจขม
จะทุ่มรักหมดใจให้ระบม
จะยอมซมเพราะรักสักเท่าใด

ใจเจ้าเอยเคยอ่อนอุ่นอกอิ่ม
กลับหมดยิ้มเลือนหายหมายสิ่งไหน
เสียงคร่ำครวญหวนร้องก้องเพียงไร
แต่เจ้าของหัวใจไยไม่ยิน

ใจเจ้าเอยเคยปร่าล้าถึงสุด
แต่มิเคยเลยฉุดหยุดถวิล
โหยหารักฝากช้ำน้ำตาริน
มิหยุดสิ้นหรือไรใจเจ้าเอย


..เมื่อไหร่จึงพอ..ใจฉัน..

10/10/2010

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตค่ะ

“ รักนี้ที่ห่างไกล “

 

“ รักนี้ที่ห่างไกล “

ยินคำ “รัก” มักแสลงดั่งแกล้งเจ็บ
ใจที่ชาปร่าเหน็บเย็บไม่ไหว
เหมือนของสูงเกินนักมักห่างไกล
เอื้อมมือคว้าเท่าใดได้แค่เงา

หากคำ “รัก” ยกได้ใช่สิ่งของ
เราคงครองรักนี้มิหมองเศร้า
แต่เพียงรักคือใดไยบางเบา
หรือหนักเคล้า,เร่าร้อน,อ่อนนุ่มนวล ?

"มายาลวง"

“ มายาลวง “

แสร้งลวงคำทำหวานมาหว่านล้อม
มาตะล่อมกล่อมใจให้เคลิ้มฝัน
ปล้นความคิดจิตใจคว้าไม่ทัน
ล่อลวงกันปั้นคำทำหยามใจ

หรือมองฉันแค่เหยื่อแก้เบื่อเล่น
แอบแฝงเร้นปิดบังขังรักไว้
คนมันเหงาไม่เคยเลยให้ไป
ด้วยหวังไกลใครซึ้งตรึงตรานาน

ทำพูดดีฝีมือสื่ออาชีพ
มิเร่งรีบจีบเล่นเน้นคำหวาน
พอสมใจใคร่ออกบอกอาการ
วิชามารผลาญใจใช้มายา

มีลับลมคมในใจปกปิด
มืดสนิทปิดไว้ให้กังขา
รักลมลวงบ่วงเร้นทำเย็นชา
ด้วยวาจาเธอใช้ไร้ปราณี

ติดห่วงโซ่หัวใจไร้ทางออก
ถูกสวมปลอกคออย่างไร้ทางหนี
ปลิดใจรักหักเท...อเวจี
ไร้เสรีหัวใจให้เธอครอง

สร้างมายามากั้นบั่นเอารัก
ให้คนโง่เพ้อหนักรักคราหมอง
เป็นเหยื่อเล่นเซ่นใจให้เธอลอง
หลงมายาบ้าต้องร้องคร่ำครวญ

ขอเถอะนะฉากสุดท้ายใจมันเจ็บ
มายาเหน็บหลอกตาล้าปั่นป่วน
ลบมายาเธอสร้างอย่างทบทวน
อย่าให้ด่วนสิ้นลมตรมทั้งเป็น

8/07/2010

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตค่ะ

"เอารักมาฝาก"

 

เอารักมาฝาก

 

เก็บดวงใจใส่ถุงตุงกระเป๋า
หวังนำเอาไปฝากอยากเปิดเผย
ส่งด้วยรักจากใจให้หมดเลย
ดูเชยเชยจริงใจให้มากพอ

เก็บถนอมกล่อมไว้ใจที่รัก
เรียงร้อยถักร้อยกานท์สานเข้าต่อ
คล้องสายใยใส่พจน์ทดใจรอ
ลงหีบห่อหัวใจไว้ส่งเธอ

กุมหัวใจกระหยิ่มยิ้มเต็มหน้า
ด้วยศรัทธาแห่งใจไว้เสมอ
แรงคำนึงรวมใส่ไว้พบเจอ
ด้วยเพียงเพ้อฝากใจไปถึงกัน

เดินยิ้มก้าวเอาใจเพื่อไปฝาก
ด้วยรักมากรู้ไหมดวงใจฉัน
โปรดรอนะรักนี้พลีนิรันดร์
กำลังบั่นทางไกลคล้ายใจลอย

อาจไม่ต้องดูแลแคร์มันมาก
เอามาฝากให้เลยเอ่ยเพียงหน่อย
ตอบสักนิดคิดถึงตรึงใจคอย
หรือถอดถอยหัวใจไม่ยินดี

เมื่อพบรักเสนอเธอด้วยรัก
บรรจงถักรักฝากมากล้นปรี่
ยื่นความรักจากใจ..รับไปที
หากเธอนี้ไม่รับ..ขอกลับคืน

 

"มะสะแป"
14/10/2010

"เหยื่อรัก"

แม้แค่เพียงเศษรักควักลงขัน
ยังไม่ปันพลันแหยงแช่งซะดับ
เป็นทาสใจให้คนป่นบี้ทับ
ยังเฝ้าซับรับหยามคำไม่แคร์

ยอมเป็นเหยื่อเมื่อรักปักทะลวง
เมื่อติดบ่วงพ่วงไว้ไม่อาจแก้
เรามันเขลาเขาไม่สนคนไม่แล
เพราะอ่อนแอแพ้ราบหมดคราบคน

สารภาพตามตรงยังคงรัก
แม้ความภักดิ์ปักไว้ไม่เห็นผล
มันร้าวลึกศึกในเกินใครทน
ยอมให้ป่นเป็นธุลีขี้เถ้าใจ....(masapaer )

18/04/2010
 

"ในระยะประชิด"

นั่งเป็นหินหุ่นปั้นใจสั่นรัว
กึ่งกล้ากลัวตัวชิดจิตหวั่นคล้อย
ไม่ไหวติงนิ่งงันพลันใจลอย
รอคำถ้อยร้อยเรียงเปล่งเสียงมา

วินาทีนี้นานเช่นผ่านปี
คำวจีที่วาดปรารถนา
นิ่ง...เงียบ...คอย...ปล่อยวางทางเวลา
ให้ถึงคราเธอกล่าวคราวประชิด

ใจตั๊กตึ๊กครึกโครมโหมสนั่น
กลบเสียงอันฝันไว้อยากให้สิทธิ์
ก้มหน้าหลบสบเงาเขาเพียงนิด
เสียจริตคิดพล่านซ่านในใจ

ในขณะประชิดจิตประหม่า
กริยาบ้าเปิ่นเกินทนไหว
รวมกำลังครั้งสุดท้ายจากภายใน

เปล่งออกไปใช่...ฉะ...ฉะ...ฉัน....นั้น...รัก..เธอ......

17/04/2010